ฉันเหมือน..นกตัวนั้น

...ภูเขาสูงเพียงใดบินไปถึง

ม่านหมอกตรึงปิดบังยังยอดเขา

ไม้ยืนสูงแผ่ไพศาลเนิ่นนานเนาว์

วิหคเฝ้าจับกิ่งใบเสียงใสซน

...เจ้าโผผินบินเริงร่าสู่ฟ้ากว้าง

อยู่ท่ามกลางเมฆขาวฟูดูสุขล้น

สู่เสรี..สู่ความฝัน มั่นใจตน

ขอบรุ้งราง ชื่นกมล..ยลดังใจ

.

.

.

.

แต่บางครั้ง ในอีกมุมหนึ่งของชีวิตก็อาจมีความรู้สึกเช่นนี้...บ้าง...เท่านั้น

.

ฉันเหงา (อัญชลี จงคดีกิจ)

ฟ้าใกล้สว่างแล้ว แว่วเสียงสกุณา ฉันเพิ่งตื่นนิทรา ลืมตาได้ไม่นาน

นกตัวหนึ่งเกาะไม้ คล้ายรอคู่ขับขาน เสียงมันเศร้ากังวาน เห็นมันคอยอยู่นาน บินไป

ฉันเหมือนนกตัวนั้น ฝันเฝ้าคอยคู่ใจ เขาไปอยู่ที่ไหน เห็นไหมดวงตะวัน ฉันเหงา

.

ใกล้ค่ำนกบินมา ท้องฟ้าเริ่มเงียบเหงา นกตัวเก่าซึมเซา เฝ้าคอยคู่เช่นเรา

นกตัวนั้นหลับตา คิดว่ามันคงเหงา นกก็เหมือนกับเรา เศร้าด้วยความขื่นขม เพียงใด

แสงจันทร์เริ่มสลัว หัวใจเริ่มสลาย เขาไปอยู่ที่ไหน เห็นไหมจันทร์เจ้าขา ฉันเหงา