สมุดบันทึก

...สมุดบันทึกเล่มน้อยพลอยสีหม่น
ผ่านเรื่องปนสุข-เศร้า-เหงา-สงสัย
ผ่านเหตุการณ์ผ่านวรรคตอนเมื่อย้อนไป
น้ำตาไหลใจหดหู่ดูอาวรณ์
...ภาพความหลังย้อนรอยค่อยแจ่มชัด
ยากสลัดปัดสลายคล้ายภาพหลอน
แต่ละบทพลิกผ่านทุกขั้นตอน
คอยยอกย้อนคือหยากไย่เกาะใจจำ
...หวังคืนวันผ่านไปใจบรรเจิด
ประสบสุขปลุกประเสริฐใจดิ่งด่ำ
งามสงบปล่อยวางสว่างซ้ำ
ดุจลำน้ำใสฉ่ำเย็นเป็นสุขจริง

คำขอร้อง

พวกฉันทำผิดอะไร.. ใยต้องทำร้ายกันขนาดนี้

ฉันเจ็บมากเลยนะ เธอรู้ไหม

ทั้งทุบตี แล้วยังจับฉันกระแทกกับเพื่อนๆ อีก

เธอจะโกรธใคร เธอจะประท้วงใคร

ทำไมต้องมาระบายกับฉันด้วย

สักวันหนึ่ง..ถ้าเธอถูกกระทำอย่างนั้นบ้าง

เธอจะรู้รสของความเจ็บปวด..

เหมือนอย่างฉัน..วันนี้

...อย่าทำร้ายฉันเลยนะ ได้โปรดเถิด

...เมตตาฉันสักนิด...ได้ไหม

(สะเทือนใจ..จากข่าวผู้ประท้วงจับหมูโยนกระแทก)

เส้นทางรัก

เส้นทางบนฟ้าเป็นของนก

เส้นทางไพรเถื่อนถกของเสือสิงห์

เส้นทางยาวเถาวัลย์นั่นของลิง

ทอดกายทิ้งโหนห้อยนับร้อยพัน

...เส้นทางใจใครเล่าเป็นเจ้าของ

...มาจับจองเส้นทางรักสลักฝัน

...เส้นทางเหงาเศร้าอย่างนี้ทุกวี่วัน

...เส้นทางฝันพลันตื่นจบพบความจริง

ใครกัน...ใครก่อ...ต่อเส้นทาง

ยากกั้นขวางเส้นทางของสรรพสิ่ง

เส้นทางรักฉันพร่ำเพ้อเธอทอดทิ้ง

คร่ำครวญยิ่งทิ้งฉันคอย...ให้น้อยใจ

ภาพมายา

ความสุขมากมายมีให้ไขว่คว้าเป็นเจ้าของ
ความสุขใกล้เอื้อม แต่เอื้อมเท่าไรก็ไม่ถึง
หลงวนในภาพมายา หลงหาแต่สิ่งหลอกลวง
พบบ่วงมัดใจ...ไร้อิสระ
เริ่มสร้างเส้นทางใหม่ด้วยใจมุ่งมั่นและพร้อมก้าวเดิน
สร้างสุขเล็กๆ ให้ยิ่งใหญ่..ไสวสว่าง
อยู่ที่ว่า..ลอง..หรือยัง