Friday, December 15, 2006

เก็บตกข้อความจาก pantip


บ่อยครั้งที่เราไม่มีเวลาสำหรับมิตร
แต่กลับทุ่มเวลาทั้งชีวิตให้แก่ศัตรู
ชนะด้วยอาวุธ จะสิ้นสุดด้วยความแค้น
ถ้าจะแพ้ อย่าอ่อนแอให้ใครเห็น
ถ้าอยากเป็นคนเข้มแข็ง ต้องแกร่งเข้าไว้
ถ้าอยากร้องไห้ ก็ร้องให้หนำใจ
แต่ต้องขอให้ได้อะไรจากน้ำตา
อย่าทำ.....ในสิ่งที่ไม่มีสิทธิ์
อย่าคิด.....ในสิ่งที่ไม่มีค่า
อย่ารอ.....ในสิ่งที่ไม่มีมา
อย่าไขว่คว้าในสิ่งที่ไม่มีจริง
.

Thursday, December 14, 2006

ฉันเหมือน..นกตัวนั้น



...ภูเขาสูงเพียงใดบินไปถึง
ม่านหมอกตรึงปิดบังยังยอดเขา
ไม้ยืนสูงแผ่ไพศาลเนิ่นนานเนาว์
วิหคเฝ้าจับกิ่งใบเสียงใสซน

...เจ้าโผผินบินเริงร่าสู่ฟ้ากว้าง
อยู่ท่ามกลางเมฆขาวฟูดูสุขล้น
สู่เสรี..สู่ความฝัน มั่นใจตน
ขอบรุ้งราง ชื่นกมล..ยลดังใจ
.
.
.
.
แต่บางครั้ง ในอีกมุมหนึ่งของชีวิตก็อาจมีความรู้สึกเช่นนี้...บ้าง...เท่านั้น
.
ฉันเหงา (อัญชลี จงคดีกิจ)

ฟ้าใกล้สว่างแล้ว แว่วเสียงสกุณา ฉันเพิ่งตื่นนิทรา ลืมตาได้ไม่นาน

นกตัวหนึ่งเกาะไม้ คล้ายรอคู่ขับขาน เสียงมันเศร้ากังวาน เห็นมันคอยอยู่นาน บินไป

ฉันเหมือนนกตัวนั้น ฝันเฝ้าคอยคู่ใจ เขาไปอยู่ที่ไหน เห็นไหมดวงตะวัน ฉันเหงา
.
ใกล้ค่ำนกบินมา ท้องฟ้าเริ่มเงียบเหงา นกตัวเก่าซึมเซา เฝ้าคอยคู่เช่นเรา

นกตัวนั้นหลับตา คิดว่ามันคงเหงา นกก็เหมือนกับเรา เศร้าด้วยความขื่นขม เพียงใด

แสงจันทร์เริ่มสลัว หัวใจเริ่มสลาย เขาไปอยู่ที่ไหน เห็นไหมจันทร์เจ้าขา ฉันเหงา

Wednesday, December 13, 2006

แล้วเจอกัน..ณ ..วันสุข


....เพราะเป็นคนไร้ซึ่งวิชา ไร้ซึ่งสาระ เมื่อมีท่านพี่ชายร่วมน้ำเก็กฮวยเผลอพลั้งวาจามาว่า
ทุกวันศุกร์ เราควรหาอะไรมาขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว ณ มุมน้อยๆ ในหัวใจ...แถวๆ นี้
จึงเห็นควรที่จะกระตุ้นเติมแต่งแจ้งเบาะแสแนวโลรสนิยมสู่สาธารณ์..ซะที
...ฉะนี้...จึงปรากฏให้เห็น...เป็นฉะนั้น